=_=> ..WaRuN.. <=_=

คนหนึ่งเลือกทางที่สอง
คนที่เหลือจึงต้องเดินไปทางแรกโดยไม่มีข้อแม้
(แม้อยากจะเดินร่วมทางไปกับอีกคนมากเท่าไรก็ตาม)
การเดินไปบนทางที่กว้างพอสำหรับให้ใครมาเดินด้วย
แต่ต้องเดินไปคนเดียว...มันเหงา...หนาว...และทรมาน

เหมือนยืนอยู่บนขั้วโลกเหนือเพียงลำพัง
เป็นความทรมานที่อีกฝ่ายหนึ่งไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
ว่าได้ทำร้ายใจอีกคนหนึ่งไปยังไงบ้าง"

ความรักมักชอบเล่นตลกกับเราเสมอ
นึกจะมาก็มา  นึกจะไปก็ไป
ประโยคหนึ่งที่มักจะได้ยินเป็นคำปลอบใจ
เมื่อต้องเจอกับรักที่มันร้ายบ่อย ๆ ก็คือ
"เมื่อก่อนไม่มีเขา...เราก็อยู่ได้"
ใช่...เมื่อก่อนไม่มีเขาเราก็อยู่ได้
แต่ที่ใช่กว่านั้นก็คือ...
ก็ในเมื่อเรามีเขาอยู่ในความทรงจำไปแล้ว
จะให้ล้าง ให้ delete ให้ Format ยังไง
ใจเราก็ไม่ว่างเหมือนเดิมหรอก
ใช่...เรายังคงอยู่ได้...แต่ก็ไม่เหมือนเก่า...ไม่มีวันเหมือน

ความรักบางทีก็ร้ายกับใจเราเหลือเกิน
ทำให้เราเสียศูนย์ และสูญเสียอะไรหลาย ๆ อย่าง
บางครั้งถึงกับไปไม่เป็น  ไม่รู้จะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างไรด้วยซ้ำ
จริงอยู่ที่เรายังต้องหายใจ  เรายังต้องไปต่อ
เรายังมีครอบครัว
เรายังมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบกับชีวิตที่เหลืออยู่
แต่จะทำยังไงล่ะ...กับใจที่ไม่เหมือนเดิม?

หนึ่งเหตุ หลายผล